Wiesbaden
Wiesbaden jest od 1945 roku stolicą kraju związkowego Hesji, liczy 270 tys. mieszkańców. Dominujące gałęzie przemysłu to przetwórstwo oraz produkcja dóbr konsumpcyjnych. Wiesbaden położone jest w rejonie Renu-Menu, który jest jednym z najbardziej atrakcyjnych ośrodków gospodarczych w Niemczech. Region ten odznacza się bogatą ofertą w dziedzinie kultury i rozrywki oraz związanym z tym wysokim standardem życia.
Obok korzystnego położenia geograficznego na atrakcyjność miasta wpływa dobrze rozwinięta infrastruktura, połączenie z siecią autostrad, bliskość lotniska Rhein-Main we Frankfurcie oraz optymalnie zorganizowana komunikacja regionalna.
Umowę o współpracy partnerskiej miedzy Wiesbaden a Wrocławiem podpisano w 1987 roku. Do dziedzin współpracy zaliczyć można:
Drezno
Drezno, stolica kraju związkowego Saksonia nad Łabą, leży we wschodniej części Niemiec. Liczy ok. 500 tys. mieszkańców. Jest ważnym ośrodkiem przemysłowym - przedstawicielstwa wielkich renomowanych firm: Siemens, AED, Deutsche Aerospace Airbus, Philip Morris, Gruner+Jahr, ABB, Asta Medica; kulturalnym i naukowym - 30 instytutów naukowych, miasto uniwersyteckie, siedziba Rządu Krajowego i Prezydium Rządowego. Drezno posiada dobra kultury i sztuki rangi europejskiej.
Do świetności Drezna przyczyniają się szczególnie architektonicznie cenne budowle wokół Placu Teatralnego i Tarasu Brühla oraz skarby Państwowych Zbiorów Sztuki, Galeria Starych Mistrzów w Zwingerze.
Kontakty partnerskie między Wrocławiem a Dreznem nawiązano w 1963 roku, a umowę o partnerstwie znowelizowano w 1991 roku.
Program współpracy między partnerskiej między Wrocławiem a Dreznem obejmuje:
Charlotte
Charlotte jest jednym z największych miast amerykańskiego stanu Północna Karolina i uważa się je za ważne centrum finansowe USA. Liczy 396 tys. mieszkańców i stanowi część zespołu miejskiego: Charlotte - Gastonia - Rock Hill, liczącego ok. 1,2 mln mieszkańców. Jest ośrodkiem ważnego regionu przemysłu włókienniczego.
Współpraca między obu miastami trwa od 1991 roku, kiedy Charlotte udzieliło pomocy szkoleniowej,
instruktażowej, organizacyjnej i koncepcyjnej w tworzeniu pierwszychprawdziwie demokratycznych władz samorządowych Wrocławia. Partnerstwo urzędów jest kontynuowane, a poza tym rozwija się współpraca:
Guadalajara
Guadalajara leży w środkowym Meksyku i jest stolicą stanu Jalisco. Zespół miejski liczy ok. 2,8 mln mieszkańców, co klasyfikuje je na drugim po Meksyku mieście w kraju. Jest jednym z głównych ośrodków przemysłowych i naukowych Meksyku, a także ważnym węzłem komunikacyjnym.
Liczne zabytki, kościoły i muzea czynią z Guadalajary atrakcyjny ośrodek turystyczny.Umowa partnerska o współpracy między Wrocławiem a Guadalajarą została podpisana w 1995 roku . i dotyczy obustronnej współpracy handlowej, przemysłowej, społecznej, naukowej i kulturalnej.
Założenia umowy realizowane są w następujący sposób:
Ramat Gan
Liczące 124 tysiące mieszkańców Ramat Gan, położony w środkowym Izraelu, jest najbogatszą gminą wchodzącą w skład Tel Awiwu, założoną w 1921 roku.
Jest tam zlokalizowana między innymi główna światowa giełda diamentów i centrum obróbki tych kamieni szlachetnych. Bogaty w liczne parki, ogrody i nowoczesne dzielnice mieszkaniowe, Ramat Gan jest ośrodkiem przemysłu włókienniczego, elektrotechnicznego, metalowego i spożywczego. Od 1953 roku w Ramat Ganie istnieje uniwersytet.
Pierwsza umowa o przyjaźni pomiędzy miastami została podpisana w 1997 roku, a jej dopełnieniem jest "Porozumienie o współpracy w dziedzinie oświaty i wymiany młodzieży" z 2 lipca 1999 roku. Głównym celem partnerstwa jest włączenie Wrocławia w szlak wycieczek młodzieży żydowskiej. Co roku kilka tysięcy młodych Izraelczyków przyjeżdża do Polski oglądając głównie lub wyłącznie miejsca związane z holocaustem, zawarte Porozumienie zakłada rozszerzenie programu tych wizyt o zwiedzanie Wrocławia jako nowoczesnego miasta europejskiego, spotkania z wrocławskimi rówieśnikami. W planach są również wyjazdy młodzieży polskiej do Ziemi Świętej. Kilka szkół wrocławskich wyraziło chęć nawiązania trwałego partnerstwa ze szkołami w Ramat Ganie.
Intencją obu stron jest rozwój współpracy obu miast od wymiany młodzieżowej poprzez kontakty kulturalne ku więzom gospodarczym.
Breda
Miasto położone w południowo-zachodniej Holandii w Prowincji Brabancja Północna, około 40 km od Rotterdamu, w pobliżu granicy z Belgią. Prawa miejskie otrzymało w 1252 roku. Breda jest ważnym ośrodkiem przemysłu włókienniczego i maszynowego, a także drugim po Amsterdamie centrum wyrobów czekoladowych i cukierniczych. Znajdują się tu także browary, przetwórnie owoców i inne zakłady przemysłowe. Miasto jest też ośrodkiem kulturalno-naukowym, posiada liczne muzea, oraz gotyckie budowle.
Warto dodać, iż Breda jest jednym z głównych skupisk polonijnych w Holandii. Umowę partnerską o współpracy między Wrocławiem a Bredą podpisano w 1991 roku. Dotyczy ona obustronnej wymiany oraz współpracy w dziedzinach: kultury, ekonomii, ochrony środowiska i oświaty.
Założenia umowy realizowane są w następujący sposób:
W ostatnich latach współpraca została rozszerzona o następujące dziedziny:
Departament La Vienne
Departament La Vienne liczy około 400 tysięcy mieszkańców, jego stolicą jest Poitiers, a główne miasta to Chatellerault, Montmorillon i Loudun.
Znany głównie z parku nauki i techniki "FUTUROSCOPE", stworzony przez Rene Monory - przewodniczącego Rady Generalnej, przyczynił się do dynamicznego rozwoju rolniczego regionu Poitou-Charentes.
Pierwsza umowa o współpracy między Wrocławiem a La Vienne została podpisana w 1990 roku we Wrocławiu, druga w Paryżu w 1996 roku. 10-letnia już współpraca Wrocławia z La Vienne należy do bardzo owocnej i dynamicznej ze względu na różnorodność realizowanych projektów w dziedzinach takich, jak:
Hradec Kralove
Miasto w północno - wschodnich Czechach, u zbiegu rzek Orlicy i Łaby, liczy 105 tys. mieszkańców, jest szóstym co do wielkości miastem Republiki Czeskiej i metropolią Wschodnich Czech. Miasto szczyci się długą i bogatą historią. Ufortyfikowany gród znajdował się w tym miejscu jeszcze przed powstaniem państwa czeskiego w X wieku. Pierwsza wzmianka o mieście pochodzi z 1225 roku. Już w średniowieczu Hradec Kralove stało się centrum wschodnich Czech będąc miastem-wianem czeskich królowych, które mieszkały tu po śmierci swoich mężów. Pierwszą królową, która tu rezydowała była córka polskiego króla Przemysława II Elżbieta Ryksa, żona Wacława II. Przez wieki miasto było ośrodkiem ruchu husyckiego; następnie stało się siedzibą biskupstwa, a także twierdzą wojskową i miejscem decydującej bitwy w wojnie prusko-austriackiej(1868r.).
Unikalny zbiór zabytków historycznych obejmuje gotyckie, renesansowe i barokowe budowle spośród których najcenniejsze to: kościół św. Ducha (XIV w.), kościół św. Jana (XVIII w.), kościół Jezuitów (XVII-XVIII w.), pałac biskupi (XVIII w.), fragmenty obwarowań miejskich. Dzięki rozwojowi ekonomicznemu i architektonicznemu na pocz. XX w. miasto zyskało miano "Salonu Republiki’’.
Hradec Kralove jest centrum kulturalnym regionu. Odbywają się tu regularnie liczne imprezy również o zasięgu międzynarodowym, m.in.: Festiwal Teatralny Europejskich Regionów, imprezy muzyczne: Jazz Goes to Town, Dni Muzyki (kameralnej i symfonicznej) odbywające się w miejskiej Filharmonii oraz we wnętrzach kościołów.
Hradec Kralove jest również ważnym ośrodkiem szkolnictwa wyższego w regionie. W mieście działa między innymi Uniwersytet, dwa wydziały praskiego Uniwersytetu Karola oraz Wojskowa Akademia Medyczna. Fakt istnienia w mieście wyższych uczelni, stwarza bardzo dobre warunki do rozwoju instytucji zajmujących się badaniami. Świetne wyniki osiąga np. Instytut Badawczy Przemysłu Szklarskiego, który jednocześnie spełnia rolę laboratorium państwowego. Region, którego stolicę stanowi Hradec Kralove leży w strategicznym miejscu trans-europejskiej trasy Paryż – Norymberga – Praga – HradecKralove – Warszawa - Moskwa. Miasto stanowi ważny węzeł komunikacji drogowej i kolejowej Czech. Jest również dużym Ośrodkiem przemysłowym - posiada dobrze rozwinięty przemysł chemiczny, włókienniczy, drzewno - papierniczy, maszynowy. W mieście funkcjonuje znana wytwórnia fortepianów.
„Umowa o partnerstwie i wzajemnej współpracy” została podpisana 16 czerwca 2003 roku przez Prezydenta Wrocławia Rafała Dutkiewicza i Prezydenta Hradca Kralove Oldricha Vlasaka. Program współpracy obejmuje:
Kowno
Kowno jest drugim, co do wielkości miastem Litwy; liczy ok. 380 tys. mieszkańców. Charakterystyczny jest fakt, że w porównaniu do innych dużych miast Litwy, tu Litwini stanowią niezaprzeczalną większość (88,7%), a ich odsetek jest wyższy od odsetka Litwinów w całym kraju (ok. 82%). Nieprzypadkowo więc Kowno nazywane jest stolicą Litwinów, w przeciwieństwie do Wilna – stolicy kraju.
Położenie miasta – w dorzeczu Niemna i Wilii w środkowej części Litwy - w przeszłości miało duże znaczenie handlowe i strategiczne – Kowno łączyło wschód Europy i Litwę z Europą Zachodnią i wybrzeżem Bałtyku. Tu znajdowały się między innymi magazyny i przedstawicielstwo Hanzy. Pierwsze wzmianki o mieście pochodzą z XIII w. Wiek XIV był dla Kowna okresem wielokrotnych najazdów Krzyżaków. W XVI w. Kowno było jednym z bardziej ruchliwych portów na Niemnie. Pod koniec XIX wieku Rosjanie zamienili miasto w twierdzę, której zadaniem było bronić północno-zachodnich granic Imperium.
Przez okres dwudziestu lat (do 1939 r.) Kowno pełniło funkcję tymczasowej stolicy Litwy. Ten czas był bardzo znaczący dla rozwoju miasta – rozbudowano Nowe Miasto, powstała również słynna Laisves aleja (Aleja Wolności) , przeznaczona wyłącznie dla ruchu pieszego.
Dorobek kulturalny miasta zachował się w historycznych i architektonicznych zabytkach, muzeach, galeriach sztuki i kościołach – wszystko to wzbudza zainteresowanie amatorów turystyki. Na terenie Starego Miasta można zobaczyć monumentalną archikatedrę gotycką z barokowym wnętrzem. Na Placu Rynkowym wznosi się pochodzący z XVIII w. budynek ratusza, zwany Białym Łabędziem. Warto obejrzeć też piękną, choć niestety pozbawioną oryginalnego wyposażenia, białą cerkiew z końca XIX w. Na drugim brzegu rzeki warto zwiedzić zbudowany w 1674 r. barokowy kościół i klasztor Pazaislis, obydwa pełne cennych zabytków z epoki. W centrum miasta znajduje się Pomnik Wolności, który stanowi symbol burzliwej historii miasta – w 1940 został zdemontowany przez Rosjan. Powtórnie został postawiony w 1989 roku, kiedy odrodziło się państwo litewskie.
Aktywnie rozwija się życie kulturalne – Festiwal Muzyki Klasztornej w Pożojślu, Międzynarodowy Młodzieżowy Festiwal Muzyczny oraz Międzynarodowy Festiwal Jazzowy. Obecnie Kowno jest ważnym ośrodkiem gospodarczym. Rozwinął się tu przemysł maszynowy, włókienniczy, hutniczy, meblarski i spożywczy. Rejon ten jest również znaczącym węzłem komunikacyjnym; tędy prowadzi magistrala Via Baltica, a także trasa łącząca centrum kraju z portem w Kłajpedzie.
Umowa partnerska między Kownem i Wrocławiem podpisana została 18 maja 2003 przez Prezydenta Arvydasa Garbaravičiusa i Wiceprezydenta Wrocławia Jarosława Obremskiego.
Program współpracy obejmuje:
Lwów
Miasto na zachodzie Ukrainy, liczące około 830 tys. mieszkańców. W 2000 roku obchodziło jubileusz – 750 lat swojego istnienia.
W połowie X wieku rozciągało się tu władztwo księcia Polan Mieszka I. W 1223 roku spadła na Ruś Czerwoną klęska militarna zadana przez Mongołów, efektem tego była konieczność uznania zwierzchnictwa Złotej Ordy. W tym właśnie czasie Książe Daniel Halicki założył nowy gród nazywając go na cześć swojego syna Lwim. W roku 1250 kniaź Lew objął gród we władanie. Od czasów Kazimierza Wielkiego Lwów pozostawał w granicach ziem polskich.
Miasto usytuowane zostało na dziale wodnym Bałtyku i Morza Czarnego, na przecięciu kilku szlaków handlowych. Jeden z nich łączył Polskę i resztę Europy z portami czarnomorskimi, zwłaszcza genueńską kolonią na Krymie, drugi — Ruś z Węgrami. Położenie miasta oraz otrzymane przywileje pozwoliły miastu prężnie się rozwijać i dzięki temu w końcu XVI wieku należało do najbogatszych miast na terenie Rzeczpospolitej.
Lwów stawał się również ośrodkiem władzy duchownej. W czasach kazimierzowskich ustanowiono w mieście stolicę biskupią, choć miała ona raczej charakter tytularny. W 1412 roku nastąpiło przeniesienie siedziby metropolity łacińskiego z Halicza. Pierwszym arcybiskupem lwowskim został Jan Rzeszowski.
Epokę średniowiecza we Lwowie zamknął wielki pożar w czerwcu roku 1527, który strawił prawie wszystkie zabudowania w obrębie murów obronnych. Bogate miasto podniosło się z popiołów w okresie Renesansu.
Zasługi miasta dla Rzeczypospolitej uhonorowane zostały w 1658 roku nobilitacją Lwowa. Od tej pory obywatele grodu mogli posiadać i dziedziczyć dobra ziemskie, wysyłać posłów, tak jak Kraków i Wilno, na sejmy walne i elekcje.
W sierpniu 1772 roku stanęła w Sankt Petersburgu konwencja rozbiorowa i po zajęciu miasta przez oddziały austriackie, Lwów ogłoszono stolicą tzw. Królestwa Galicji i Lodomerii. W 1773 roku magistrat złożył hołd cesarzowej Marii Teresie jako nowej monarchini. Królestwo Galicji i Lodomerii istniało 146 lat, aż do listopada 1918 roku, kiedy to rozpadła się monarchia habsburska. Dało to początek bratobójczym starciom polsko - ukraińskim. Odradzająca się Rzeczpospolita nie od razu pospieszyła z odsieczą; dopiero w końcu listopada przybyło wsparcie. Szczególnie wsławili się najmłodsi obrońcy Lwowa – Orlęta. Wzniesiono im potem piękny pomnik na cmentarzu na Łyczakowie.
W okresie Dwudziestolecia Lwów przeżył nowa epokę rozwoju. Był trzecim, co do wielkości miastem Rzeczypospolitej, stolica województwa, ośrodkiem gospodarczym - słynne Targi Wschodnie, kulturalnym - Ossolineum, Uniwersytet Jana Kazimierza. Uruchomiono jedną z kilku rozgłośni Polskiego Radia, lotnisko.
II wojna światowa całkowicie zmieniła obraz miasta. Ludność polska rozproszyła się bądź to w wyniku deportacji w latach 1939-41 lub w czasie przesiedleń na Ziemie Odzyskane. Do Wrocławia, oprócz setek mieszkańców Lwowa, przywieziono również część zbiorów Ossolineum, „Panoramę Racławicką". Do dzisiaj we Lwowie mieszka kilkanaście tysięcy Polaków.
Grodno
Miasto, położone nad Niemnem na zachodzie Białorusi. Liczy ok. 305 tys. mieszkańców, z czego Polacy – według różnych źródeł - stanowią 30% - 50%; jest to największy ośrodek skupiający Polaków w tym kraju.
Pierwsza wzmianka o Grodnie pochodzi z 1128 roku, jednakże gród warowny i osadę na terenie dzisiejszego miasta założyli w drugiej połowie XI wieku ruscy książęta. Rozwój miasta nastąpił dzięki położeniu przy szlaku bursztynowym. W XII-XIII wieku miasto było stolicą księstwa. W roku 1240 Grodno zostało zajęte i zniszczone przez Tatarów. Od początku XIV wieku miasto znajdowało się w granicach Litwy, od 1376 było rezydencją Wielkiego Księcia Litewskiego Witolda. W roku 1441 otrzymało prawa miejskie. Przyłączenie miasta do Korony 1. lipca 1569 r. pociągnęło za sobą znaczną polonizację i katolicyzację miasta.
W 1793 roku obradował w Grodnie ostatni Sejm Rzeczpospolitej, który zatwierdził II rozbiór Polski; tu także dwa lata później abdykował Stanisław August Poniatowski – ostatni król Polski. Po rozbiorze Polski miasto przeszło w ręce Rosji, czego efektem była przymusowa rusyfikacja.
W Grodnie, w przeciwieństwie do większości miast Białorusi, zachowało się wiele cennych zabytków. Nad Niemnem wznosi się Stary Zamek królewski z końca XIV w. Około 1580r. z inicjatywy Stefana Batorego nastąpiła gruntowna przebudowa zamku na renesansową rezydencję; prowadził ją włoski architekt Scoto z Parmy. Obok znajduje się Nowy Zamek, pochodzący z XVIII w. W obu obecnie mieszczą się muzea. W mieście znajduje się kilka cennych kościołów, m.in. barokową pojezuicką Farę – obecnie Katedra., kościół św. Zofii z XIV w., Kościół Bernardynów z 1595 r., a także kościół i klasztor franciszkanów z XVII w. oraz kościół Wizytek z 1663 r. Do najstarszych budowli miasta należy cerkiew św. Borysa i Gleba, pochodząca z XII w.
W drugiej połowie XVIII wieku szczególnie dla miasta zasłużył się Antoni Tyzenhaus – podskarbi nadworny i starosta grodzieński – który przyczynił się do rozkwitu miasta. Dzięki niemu powstała szkoła baletowa, teatr, ogród botaniczny, akademia medyczna, korpus kadetów, szkoła handlowa oraz drukarnia i wiele innych instytucji.
Latem 1920 r. na około 10 tygodni miasto zostało zajęte przez Armię Czerwoną. Po bitwie nad Niemnem miasto wróciło do Macierzy. W marcu 1921 r Grodno jako miasto powiatowe weszło w skład województwa białostockiego.
W okresie międzywojennym Grodno stało się ponownie kulturalną stolicą regionu. Powstał Teatr im. Elizy Orzeszkowej, Muzeum Historyczne, Muzeum Przyrodnicze, ogród zoologiczny, a także odnowiono oba zamki. Miasto było garnizonem wojska polskiego, gdzie we wrześniu 1939 r. koncentrowały się jednostki rezerwowe i ochotnicze. Oddziały te zasilone młodzieżą gimnazjalną i harcerską stawiły trzydniowy opór sowieckiemu korpusowi, który zaatakował miasto we wrześniu 1939 r. Grodno było jedynym ośrodkiem miejskim, który zbrojnie przeciwstawił się agresji ze Wschodu.
W okresie od czerwca 1941 do lipca 1944 okupantem byli Niemcy. Prawie połowa miasta legła w ruinie. Układy jałtańskie oderwały Grodno od Polski; nie uwzględniono założeń tzw. linii Curzona, która wytyczała strefę demarkacyjną na lewym brzegu Niemna (Grodno leży 25 km od obecnej granicy) i dalej wzdłuż rzeki ku granicy z Litwą.
W Grodnie nad Jeziorem Grodzieńskim znajduje się pomnik ku czci pomordowanych w czasie drugiej wojny światowej kobiet narodowości żydowskiej, które przebywały w filii obozu koncentracyjnego Stutthof w Szerokopasie i w Bocieniu.
Po II wojnie światowej Grodno, jeden z głównych ośrodków kultury na Kresach Wschodnich II Rzeczpospolitej, znalazło się w ZSRR w ramach granic ustalonych na konferencji w Jałcie. Od 1991 roku miasto znajduje się na terenach należących do niepodległej Białorusi.
Obecnie Grodno jest dużym ośrodkiem przemysłowym i jednym z ważniejszych portów rzecznych; stanowi również ośrodek kultury (Teatr Dramatyczny, Teatr Lalek) i nauki (Uniwersytet im. J. Kupały, Akademia Medyczna, Uniwersytet Rolniczy).
Umowa o współpracy partnerskiej między Wrocławiem i Grodnem została podpisana przez Prezydenta Wrocławia – Rafała Dutkiewicza i Mera Grodna - Aleksandra I. Antonienko w dniu 22 października 2003 roku we Wrocławiu.
Program współpracy obejmuje:
Z dniem 28 lipca 2005 r. władze Wrocławia zawiesiły umowę partnerską z Grodnem.
Tag: miasta partnerskie wrocławia
Malach Wrocław
http://www.wroclawm.pl/staticpages/index.php/miasta-partnerskie